ЧОВЕКОТ ОД ЗЕМЈАТА
Еј, пријателе...
Не губиш време, нели? -Се обидувам да не губам.
Ти треба помош? -Секако.
Дали би сакал да ни кажеш
за што, по ѓаволите, станува збор? -Мразам збогувања.
На некој начин, тоа е целта на прошталните забави, Џон.
Знаеш, да ти биде малку непријатно.
Може ли да останеме барем неколку минути?
Да каснеме нешто од храната што толку возбудени ја подготвивме?
Се извинувам, Хари. -Зошто се селиш толку бргу?
Даде оставка пред само неколку дена.
Ја доби катедрата по историја на „Стенфорд“. -Да беше така...
„Такитос“, пилешки крилца, кафе и пиво. Да имавме повеќе време,
ќе направевме нешто пограндиозно. Вечера со свеќи во „Мекдоналдс“...
Стриптизерки... -„Такитос“ е доволно.
Во ред. И Арт ќе ни се придружи.
Тој им предава на учениците. -Џорџ ли ќе преземе наместо тебе?
Џорџ или Тримбел? Дали деканот одлучил? -Не ме повика.
Боже мили! Што е ова?
Изгледа како Ван Гог, но не сум ја видела претходно.
Оригиналот ли е тоа, Џон? -Не, тоа е подарок од некого.
Сепак е извонредна копија. -Од истиот период е, мислам.
Може да погледнам поубаво? -Секако, повели.
Да, истата растегнатост што ја користел Ван Гог.
Да, на позадината има текст на француски.
„За мојот пријател, Жак Бурн“. Се прашувам кој е тој?
Најверојатно некој што го познавал. -Одличен заклучок, Шерлок.
Секако би требало да дадеш да го прегледаат и проценат ова.
Можеби еден ден, но не би сакал да ја продадам.
Овде одговара.
Стави ги тие работи во кујната.
Не, ќе ги ставам во бањата, Џон.
Гасот е исклучен, струјата е вклучена.
Убаво сместете се, додека можете.
Мебелот ќе го однесат денеска попладне.
Одамна не сум седел на подот.
Не се сеќавам на нејзиното име. -Тоа е добро за грбот.
Ќе вежбаме ли јога? -Тантрик-јога, може.
Значи го напушташ старото добро: „Ве учиме“.
Многу наеднаш, мора да признаеш.
Момент на вистината, Џон. Има ли проблем?
Нема. -Ајде... Знаеш дека сакаме да помогнеме.
Го ценам тоа, но навистина нема проблем. -Сега сум љубопитен.
Каде ќе одиш? -Се откажуваш од позицијата?
Професор со децении,
на пат кон шеф на катедрата,
и не знаеш каде ќе одиш?
Наречи го тоа балванска треска. По некое време ме чешаат петите.
И порано го правев тоа.
Не, премногу си млад, па да си го правел тоа порано.
Не остарел ни еден ден за 10 год. Сите жени на факултетот
би дале се да ја знаат тајната.
Тоа ли го бараш, Едит? -Престани, Хари.
Ќе го повлечеш ли ова?
Што, по ѓаволите? Што ловиш?
Во главно, елени. Обично крупен плен.
Со лак и стрела? Повеќето луѓе не можат да уловат елен
со пушка и со телескопски нишан. Патем, добар оброк.
Најдобрата дива игра. -Живееш природно, се храниш природно...
Убаво е.
Арт...
Може ли да добијам петка за убавото?
Боже мили... Забавно беше.
Здраво, Џон. Ја познаваш Линда. Беше кај тебе минатиот семестар.
Здраво. -Таа сега е една од моите жртви. Ја водам дома.
Сакаше да намине и да се поздрави.
Уметноста навистина ли е тешка како што слушнав? -Археологијата е тешка.
Д-р Џенкинс е добар професор.
Многу мудро... -Вистина е.
Нешто да читаш по патот, пријателе.
„Пештерски сенки: Паралели со раниот човек“.
Автор: М. Џенкинс. -Објавил или загинал.
Попрво би прочитал, отколку да напишам уште една.
Ти благодарам. -Здраво.
Сите, ова е Линда.
Линда, ова се сите. -Линда. Здраво.
Каде ќе одиш, Џон? Како да ни е гајле. -Веќе го поминавме тоа.
Џон го чешаат петите.
Има против-лек за тоа, Џон.
Значи има проблем? -Не.
Само сакам одвреме-навреме да продолжам. Тоа е приватно нешто.
Па, да не го пикаме носот.
Жал ми е што немам да ви понудам повеќе.
Добивте разговор, место за вашите задници и...
Дали тој пак не избегнува?
Го имам ова.
Зелен „Џони Вокер“!
Не ни знаев дека го прават зелен.
Колку ти плаќаат? -Ништо не е предобро за моите пријатели.
Ама жал ми е. Сега паднавме на пластични чаши.
Но тоа богохулие ќе го толерирам. -Ќе ми биде чест.
Дојди кај татичко!
Овде! Чаши! Одиме!
Дојдете. -Еве го...
Една за славеникот. -Извини. Арт? -За мене не.
Не, јас не пијам. -Нема да те казниме, душо.
Добро, барем придружете се во кругот.
За долг живот и добра среќа
на нашиот почитуван пријател и колега - Џон Олдман.
Нека си ја пронајде заслужената среќа каде и да оди.
На здравје. -На здравје.
Ова е добро. -Извини.
Џон, на сите ни е жал што си заминуваш.
Искрено...
Во ред... Сега завршивме со тоа.
Што ќе правиме остатокот од денот? -Има ли некој добра тема?
Како оваа, на пример? -Што е тоа?
Тоа е бурин со форма на папагалски клун.
Со исклесан врв... Најверојатно ран магдаленијан.
Може да го видам? -Секако.
Навистина е тоа.
Што е тоа бурин? -Бурин е камен алат
за жлебување дрвја и коски, а особено рогови,
за правење копја и врвови за харпуни.
Луѓето од магдаленијанот не се познати по работите со камења,
па ова е многу убав примерок.
Добро, а што е магдаленијан? -Доцен кромањонски човек.
Без технички формалности.
Тоа е завршната култура на доцниот палеолит.
Кога камењата би можеле да зборуваат... Нели, Арт? -Од каде ти е ова, Џон?
Верувале или не, од добротворна работа. Четврт долар.
Среќнику! Јас морам да копам по ваквите работи.
Може ли... -Да.
Можеби ми е мило што го сторивте ова.
Што тоа? Што дојдовме овде?
Можеби? -Дефинитивно.
Фала ти, Боже. -И нам ни е мило.
И нам. -Не смеевме да дозволиме туку-така да побегнеш.
Благодарам.
Џон, што се случува? Да не си на списокот на најбараните во Америка?
Нема да те пријавиме. -Да, ајде. Надвор со тоа.
Меѓу пријателите си. Љубопитни пријатели.
Заборавете... -Ти создаваш мистерија.
Очигледно имаш нешто да ни кажеш. Кажи ни!
Па можеби јас...
10, 9, 8, 7... -Хари, престани!
Има нешто што сум во искушение да ви го кажам.
Не сум го правел ова порано, па се прашувам како ќе испадне.
Не знам дали може да ве прашам нешто будалесто. -Џон, ние сме наставници.
Цело време одговараме на будалести прашања.
Што ако човекот од доцниот палеолит
преживеал до ден-денешен? -Како тоа „преживеал“?
Никогаш не умрел? -Да. Каков би бил?
Познавам едни момци. Сте биле ли во „Озаркс“?
Тоа е интересна идеја.
Што? Да не работиш на научно-фантастична приказна?
Да кажеме дека е така. Каков би бил? -Прилично изморен.
Сериозно, како што се вели во книгата од Арт,
би можел да личи на кој било од нас. -Ден... Пештерски човек?
Нема анатомска разлика помеѓу нас и кромањонскиот човек, на пример.
Освен тоа што, по правило, ние сме повисоки.
Каква е селективната предност на висината?
Предаторот подобро се гледа во висока трева, душо.
Всушност, висок и слаб
поефикасно зрачи топлина во топлите подрачја.
А што се однесува до неандерталците, мислам сите сме виделе луѓе-мајмуни.
Таа поврзаност помеѓу нас се уште постои. -Но би бил пештерски човек.
Не. Хипотетичкиот човек на Џон
би проживеал низ 140 века. -Да, приближно.
И би се менувал со тек на времето.
Мислам, со претпоставка на нормална интелигенција.
Ние мислиме дека човекот од доцниот неолит
бил интелигентен како нас. Само што тие не знаеле колку нас.
Човекот на Џон би научил кога расата ќе научи.
Поточно, ако имал истражувачки ум,
неговото знаење би можело да биде восхитувачко.
Ако го напишеш тоа, дозволи ми да видам.
Сигурно ќе направиш некоја смешна антрополошка грешка. -Договорено.
Што би го одржало во живот? -Што вели биологот?
Цигарите и сладоледот.
Добро, добро! Ќе играм!
Добро... Според терминологијата на научната фантастика, би рекол...
Совршената регенерација на клетките во телото,
особено во виталните органи. Изгледа човечкото тело е дизајнирано
да живее околу 190 години.
Повеќето луѓе умираат од бавно труење.
Можеби тој направил нешто добро.
Нешто што сите други во минатото го правеле погрешно.
Како на пример: се хранел, пиел вода, и дишел воздух?
Наспроти модерните времиња, тоа било далечно минато.
Ние го продолживме нашиот животен век во свет којшто
не е погоден за живот. -Знаете, и тоа е можно.
Панкреасот ги обновува своите клетки на секои 24 часа, желудочната кеса за 3 дена,
телото за 7 години, но процесот престанува.
Отпадот се собира, и на крај се покажува како кобен за функционирањето.
Е сега, ако необичноста во неговиот имунолошки систем
води до совршена детоксикација и совршена обнова, тогаш да.
Би можел да избегне пропаѓање.
Тоа е тајната што сите ние би сакале да ја знаеме.
Навистина ли го сакаш тоа?
Да живееш 14 000 години?
Ако можам да останам здрав и ако не остарам, зошто да не?
Да. Каква шанса за учење!
Има ли некој гладен?
Колку повеќе размислувам за тоа, да, можно е.
Се е можно, нели?
Еден век е магија, а друг век е наука.
Мислеа дека Колумбо, Пастер и Коперник се лудаци.
И Аристократ многу порано. -Точно.
Имав прилика да пловам со Колумбо,
но јас не сум авантурист.
Бев многу сигурен дека Земјата е топчеста,
но во тој момент се уште мислев
дека би можел да падне некаде од работ.
Погледни наоколу, Џон. Штотуку го сторивме тоа.
Претпоставувам дека ова е некаква шега, но јас не ја сфаќам.
Нема што да се сфати. -За што зборуваме?
Зборувавме за пештерскиот човек којшто преживеал се до денес.
Како што рече... Каква шанса за учење, откако научив да учам...
Да не почна со вискито пред да стигнеме ние?
Правете се дека е научна фантастика.
Дознајте.
Во ред. Многу стар кромањонец којшто живее до ден-денешен...
Што?
Џон штотуку се довери дека е стар 14 илјади години.
Џон, не изгледаш ниту ден постар од 900.
Во ред, во ред... -Добро, Спок, ќе ја играм твојата игричка.
Што сакаш? Која е целта?
Речиси на секои 10 години кога луѓето ќе почнат
да забележуваат дека не стареам, јас продолжувам понатаму.
Многу добро и многу брзо, Џон.
Сакам да ја прочитам приказната откако ќе ја завршиш. -Сакате уште?
Секако! Ова е прекрасно! -Во ред...
Значи ти мислиш дека си... кромањонец?
Не го учев тоа во училиште. Тоа е моја проценка,
заснована на археолошките записи, мапите, антрополошките истражувања...
Од Месопотамија,
последните 4 000 години ми се средени.
Во предност си во однос на повеќето луѓе. Те молам продолжи.
Ја знаете суштината, па затоа ќе бидам краток.
Во она што јас го нарекувам мој прв живот
сум живеел околу 35 години. Како и сега...
Ја предводев мојата група. Тие ме сметале за волшебен.
Дури не ни морав да се борам за тоа.
Потоа дојде стравот и тие ме избркаа.
Мислеа дека ги крадам нивните животи за да останам млад.
Праисториско потекло на вампирски мит... Ова е добро!
Првите илјада години не знаев што е горе, а што отстрана.
Како ги знаеш првите илјада години?
Претпоставки според она што го научив од своите сеќавања.
Луѓето едвај се сеќаваат на своето детство,
а ти се сеќаваш на тие времиња? -Како тебе, селективно...
Знаеш, подеми, падови, трауми...
Тие засекогаш се „забиваат“ во умот.
Без оглед на тоа дали си 3 или 35 години, сепак имаш болка.
Продолжи.
И понатаму бев прогонуван бидејќи не умирав,
па се научив да се приклучувам на новите групи на коишто наидував.
Така ја добив идејата за периодично движење.
Сме биле полуномадски, секако,
следејќи ја климата и дивечот што сме го ловеле.
Во првите 2 илјади години било ладно.
Сме научиле дека на пониските места е потопло.
Доцното ледено доба, претпоставувам...
Како изгледало земјиштето?
Ридесто.
Огромна рамнина на западот.
Запад - нешто што си го научил во училиште.
Каде што заоѓа сонцето.
Претпоставувам дека сум ги видел Британските Острови
од местото каде што сега е францускиот брег. Огромни планини,
а од другата страна огромни длабоки долини
во сенка на зајдисонцето. -Ова е пред да бидат одвоени
од континентот со подигањето на морето, и со топењето на ледниците.
Тоа се случило? -Да, кон крајот на плеистоценот.
Засега она што го вели одговара.
Да, во сите учебници!
Тука и го открив! Како можам да имам точни сеќавања
ако немам знаење? Сево ова е ретроспективно.
Можам само да ги интегрирам своите сеќавања
со современите откритија.
Пештерски човеку, ќе ме удриш ли по глава со боздоганот
и ќе ме одведеш ли во спалната? -Кога си свесна си позабавна.
Џон... -Да разјаснам...
Овде не станува збор за реинкарнација. Ти не велиш дека се сеќаваш
што и да е тоа, 200 одвоени живота, умирајќи
и раѓајќи се одново итн? -Еден живот...
Каков живот!
Можеби има вистина во ова за реинкарнацијата.
Би требало да се враќаш одново и одново, да учиш и учиш
и некако ти си успеал да ги заобиколиш сите други тела.
Што е поентата?
А океаните?
Ги видов многу подоцна.
Како би разликувал океан од езеро?
Според големите бранови. Уште нешто?
Можам само да претпоставам ретроспективно.
Се прашуваше ли како настанало се?
Гледавме кон небото и се чудевме.
„Сигурно горе има некои големи луѓе.
Што друго би го направило ова долу?“ Најпрвин мислев
дека нешто не е во ред со мене.
Можеби сум бил лоша личност, па не треба да умрам.
Потоа се прашував дали сум проколнат
или можеби благословен.
Потоа помислив дека можеби имам некоја мисија.
Се уште ли мислиш така? Чудни се Божјите патишта.
Мислам дека штотуку се случи.
Ало?
Да, Ели? Што е проблемот?
Сенди? -Доаѓам!
Да? -Овде ли е полусеместралниот испит на Ели?
Да, извини. Го собрав со периодичните.
Го најдов. Се грижиш за родителите?
Не грижи се. Си положила со осумка.
Чувај се. -Добро дете...
Што ќе му е историја на кромањонецот? -Сфаќам...
Благодарам.
Се извинувам. Џон, те молам продолжи.
Мислев дека завршивме со тоа! -Не! Да продолжиме.
Интересно е.
Освен тоа, мислам дека делумно има смисла.
Како Хегел, „Логика од бесмислени премиси“. -Тој Ван Гог?
Тој ми го даде.
Во тоа време бев Жак Бурн, свињар.
Свињар?
Обожавам да работам со своите раце.
Тој доаѓаше таму и сликаше.
Разговаравме за фаќањето на природата во уметноста.
Тарнер, Сезан, Пизаро...
Нолдевите пејзажи... -Не во времето на Ван Гог.
Тој би ги сакал. -Да.
Не сфаќам зошто не можете да се сетите од каде сте.
Географијата не е сменета. Тоа го научив на...
Млаките предавања на професорот Хенсен. Имаш право.
Каде живееше кога имаше 5 години? -Литл Рок (Мала Карпа).
Мајка ти те водеше на пазар? Во кој правец беше пазарот?
Од твојата куќа? -Не знам.
Колку далеку? -Три блока.
Имаше ли некои особини што ти останале во сеќавање?
Имаше бензиска пумпа и големо поле.
Ми велеа да не одам сама таму.
А ако денес се вратиш таму, исто ли ќе биде?
Не. Сигурна сум дека се е изградено поинаку.
Тоа и го велам. Не можеш да се вратиш дома
оти повеќе не е таму. Замислете ја мојата ситуација.
Мигрирав низ бесконечен и едноличен простор,
полн со бесконечно нови нешта.
Шуми, планини, тундри, кањони...
Моите сеќавања го гледаат она што тогаш сум го видел.
Моите очи гледаат автопати, ширење на градовите,
големи „Мекови“ под Ајфеловата кула...
Порано светот стануваше се поголем.
А потоа...
Замислете што требаше да заборавам. -И сега продолжуваш понатаму.
Како што рековте, овде станува збор за моето нестареење.
А кога тоа ќе се случи, јас ќе продолжам понатаму.
Ова можеби има смисла да го создаде твојот нов идентитет,
твоите наредни 10 години, а потоа едноставно да се препуштиш себеси.
Сум го правел тоа неколкупати. Дури поминав и како свој син.
„И ти си инженер?
Ти си син му на Бен. Добар човек беше тој“.
Те поштедува од проблемите со акредитиви и препораки.
Од друга страна, ме апсеа неколкупати.
Поминав една година во затвор во Белгија, 1862.
Тоа не се заборава. Заради фалсификување државни пријави.
Кога дојде во Америка?
Во 1890, веднаш по смртта на Ван Гог,
со едни француски имигранти... Продолжувам понатаму.
Одговор на сите прашања.
Освен на едно, Џон... Зошто го правиш ова?
Од ќеиф. Можеби и не е добра идеја.
Сакав да се збогувам со вас како јас,
а не како оној што мислите дека сум. -Ова не е забавно
и мислиме дека можеби имаш проблем.
Многу сериозен проблем.
Треба да ги изнесам кутиите. -Јас ќе ти помогнам.
Зарем немаш некоја реликвија или артефакт
да те потсетува на поранешниот живот? Како ова, на пример?
Добротворна работилница. Навистина.
Да си живеел сто или илјада години,
се уште ли би го имал ова? Што би те натерало да го задржиш?
За да се сеќаваш на твоите почетоци, иако си немал поим за почетокот?
Би било изгубено.
Не, немам артефакти.
Задржи го тоа.
Интересно...
Можеше да излажеш за ова.
Не зборувајте за мене додека ме нема.
Сериозен ли е?
Ако е, жалам што ќе кажам така...
Како можел да го крие тоа десет години?
Барем не изгледа опасен.
Што правиш? -Барам скриени микрофони.
Скриена камера...
Ги измислува тие луди приказни. Не сум го видел да се однесува вака.
Тоа е лудо.
Во ред, во ред... Кога ќе можеш.
Те сакам, знаеш...
Знам.
Уште од мојата прва недела во канцеларијата.
И? -Многу ми значиш.
Сега знаеш во што би се впуштила.
Навистина ли мислиш дека си пештерски човек? -А ти?
Би можел ли да ме засакаш? Или повеќе не веруваш во тоа?
Премногу пати сум поминал низ ова.
Да те сакам...
Сигурно е дека ме привлекуваш.
Тоа е се?
Можам да го прифатам тоа.
Ако она што го велам е вистина,
ти и сите деца ќе остарите. Не и јас.
Еден ден ќе си заминам.
Ќе се вратиш на своите романси од мај до декември.
Факт е дека не можам да ти дадам вечност.
Колку трае вечноста?
Кој го има тоа?
Моите родители се разделиле пред да се родам,
а следниот брак на мајка ми траел цели три години.
Тука е и смртта, болеста, Божјите дела...
Никој не знае колку долго ќе живее.
Или колку кратко...
Те сакам.
Земи колку што можеш да добиеш.
На пример 10 години?
Зошто го стори тоа?
Сакав да видам колку си брз. Ти ги проверувам рефлексите.
Немам очи на тилот, не можам да слушнам болва кога оди,
и не сум некаков си супер-човек.
Јас имам црн појас од втор степен.
Додај уште илјада години на тоа.
Сфатив, сфатив...
Исусе! -Добра демонстрација, Хари.
Уживај, Ден.
Имам уште прашања. -И јас, Џон.
Зарем не завршивме со праисторијата?
Се сеќаваш ли на некој од твоите оригинални јазици?
Малку... Едно нешто не се сменило многу.
Се занимаваше ли со пештерска уметност?
Знаете ли за уметност на камен во Лес Ејзи?
Тоа е дело на човек по име
Гирауд. Направил доста добра работа.
Ги црташе животните
за коишто се надевавме дека ќе ги најдеме за јадење.
Еден ден, по безуспешниот лов,
нашиот поглавар му ја извади вилицата
бидејќи неговата магија го предала.
Потоа некој мораше да му ја сожвака храната.
Потоа мислам дека доби инфекција на вилицата
и беше отфрлен. -Ужасно...
Мора да се знае што да се убие. -Дали затоа сите ваши ученици
велат дека вашето познавање на историјата е толку неверојатно?
Не, поголемиот дел од него е базирано на проучувања.
Запомни: тоа е еден човек, едно место и време,
мојата единствена гледна точка
за светот за којшто не знам речиси ништо. -Тогаш да поразговараме
за она за коешто тврдиш дека знаеш нешто. -Историски времиња...
Не охрабрувај го. -Едит...
Во следните неколку илјади години стана потопло.
„Неколку илјади години...“ Гледаш? Знам дека претпоставуваш.
Не можеш да го сфатиш тоа одовде, Арт.
Во ред тогаш, те молам продолжи.
Ловевме ирваси, мамути... -Бизони, коњи...
Играта се повлекува на север... Со промената на климата
сте се сетиле да ја одгледувате храната, а не да ја собирате.
Да ги одгледувате животните, а не да ги ловите. Во право ли сум?
Се обложувам дека сум. Животот покрај езеро станува вообичаен,
риболов, лов на птици... Абе ајде!
Џон, ова го има во сите учебници. -Дури и во твојот.
Поголемиот дел во твојот е вистина.
Најпосле се упатив кон исток.
Станав љубопитен за светот.
Морав да патувам сам.
Учев да се вклопувам кога го сакав тоа.
Кон исток, каде што изгрева сонцето?
Да. Мислев дека таму би било потопло.
Тогаш го видов океанот.
Најверојатно Медитеранот.
Тоа беше на почетокот на бронзеното време.
Ги следев трговските патеки од исток... Бакар, калај...
Ги учев јазиците додека патував.
Насекаде... Создавање митови,
нови Богови... Колку бројни, толку различни.
На крајот сфатив дека сето тоа најверојатно е бесмислица.
Бев Сумерќанин 2 илјади години.
Најпосле Вавилонец под Хамураби. Голем човек.
Пловев и како Феникиец некое време.
Полесно беше движењето како ловци-номади,
а стана потешко кога се појавија селата.
Уште потешко беше во градовите-држави, каде што управата беше централизирана.
Странците беа сомнителни.
Изгледа постојано бев во движење.
Научив некои нови трикови,
дури неколкупати и ја лажирав својата смрт.
Продолжив кон исток, до Индија.
За среќа, во времето на Буда. -За среќа...
Најневеројатниот човек што сум го запознал. Ме научи на работи
за коишто никогаш порано не сум размислувал.
Си учел кај Буда? -Се до неговата смрт.
Тој знаеше дека сум поинаков.
Никогаш не му кажав.
Ова е воодушевувачки!
Посакувам да беше вистина.
Да, ако е вистина тоа зошто ни го кажуваш нам?
Можеме веднаш да излеземе и да им кажеме на сите.
Никој не би поверувал.
Приказна којашто кружи низ собата.
Не е веродостојна.
Дури и да ве натерам да ми поверувате, за еден месец нема.
Некои од вас би ме нарекле психопат,
а другите би биле лути заради безначајната шега.
Некој од нас и сега е лут. -Ова беше лоша идеја.
Сите ве сакам, и немам намера
да ве вовлекувам во ништо. -Тогаш зошто го правиш ова?
Оти сакав да се збогувам... -Како вистинскиот ти.
Мислам дека успеа, кој и да си.
Полека, Едит. Ние само ја оценуваме неговата домашна.
Сфаќам што се случува. Се правиш добар цајкан, Ден.
Баш убаво. Само уживај во тоа.
Јас мислам дека целава работа е бесмислена.
Би требало да си одам, но ќе останам.
Знаете зошто? Сакам да видам за што станува збор.
И јас. За што станува збор?
Да го прашаме д-р Фројд, којшто штотуку пристигна. Вил!
Арт! Џон!
Мило ми е што те затекнав. Некој спомна дека заминуваш денеска.
Ти јавија и ти рекоа дека сум се изгубил.
Мило ми е што си овде. Работите тргнаа во неочекуван правец.
Да, така слушнав. -Здраво?
Да не си гладен? -Благодарам, не сум.
Виски? -Зелениот „Џони Вокер“...
О, да.
Ми изгледаш многу познато, драга. -Линда Марфи.
Јас сум на вашиот час по психологија во вторници, д-ре Грубер.
Па оваа лекција би можела да биде нешто
што не би можел ни да го замислам.
Жалам што сум толку отворен во врска со ова, Џон,
но луѓево се многу загрижени за тебе.
Да, правам хартиени диносауруси.
Навистина посакувам да бев овде од почеток.
И јас. -Дозволете ми да кажам нешто.
Не постои апсолутно ниту еден начин на овој свет
Џон да ни ја докаже приказнава, но нема начин и како ние да ја побиеме.
Колку и да мислиме дека е шокантна,
колку и да мислиме дека сме добро обучени,
нема апсолутно никаков начин да ја побиеме.
Нашиот пријател или е пештерски човек, или лажливец или лудак.
Додека размислуваме за тоа, зошто едноставно не го прифатиме?
Којзнае? Можеби ќе не натера да му поверуваме
или пак ние да го вратиме него во реалноста.
Да веруваме? -Во чија реалност?
Значи, ти си пештерски човек. -Да.
Бев кромањонец, претпоставувам.
Ти не знаеш дали си пештерски човек или не?
Не, сигурен сум во тоа. -Кромањонец, тогаш...
Кога го сфати тоа?
Кога кромањонецот бил идентификуван за првпат.
Кога антропологијата им даде име, јас си имав свое.
Те молам продолжи. Сигурен сум дека имаш уште многу за кажување.
Би сакале ли да легнам на креветот, докторе?
Како сакаш.
Како физичар, љубопитен сум.
Во овој огромен животен век што ни го опиша,
дали некогаш си бил болен? -Секако, како и сите останати.
Сериозно болен? -Понекогаш.
Знаеш ли од што? -Во праисторијата не можам да кажам.
Можеби воспаление на белите дробови еднаш или двапати.
Последните неколку стотици години
прележав тифусна треска, жолта треска,
големи сипаници, ја преживеав црната чума...
Бубонската чума? Тоа е ужасно.
И повеќе одошто опишува историјата.
И големи сипаници? Немаш лузни.
Не ми остануваат лузни. -Џон, тоа е невозможно.
Ве молам да ја процениме вистинската вредност на приказната на Џон
и да ја истражиме од таа перспектива.
Тоа што не му остануваат лузни не е ништо почудно од останатото.
Џон, ќе наминеш ли во мојата лабораторија
пред да си одиш? Ќе дозволиш ли неколку тестирања за твојот добар сосед биолог?
Сомнителни ми се лабораториите.
Се плашам дека кога ќе влезам, таму ќе останам илјада години
додека човекот којшто пуши цигари се обидува да ме сфати.
Зарем мислиш дека ќе те предадам? -Ѕидовите имаат уши.
Медицинските тестирања би можеле да ги докажат твоите тврдења.
Не сакам да го докажам тоа. -Значи ти ни го кажуваш ова,
најневеројатната приказна на веков, и не ти е гајле дали ти веруваме или не?
Претпоставувам дека не требаше да го очекувам тоа.
Вие не сте толку луди колку што мене ме сметате. -Фала Богу!
Ми се допаѓаш. -Ти благодарам, мила.
Сега тоа се менува. -Белки не веруваш во овие бесмислици?
Мислам дека треба да останеме учтиви кон некого
кого го познаваме и кому му веруваме, Едит.
Не можете да ја побиете неговата приказна.
Можете само да се потсмевате.
Тоа ли го правиш, Џон? Ни се потсмеваш?
Би сакал да не се чувствувате така.
Она што го тврдиш го навредува здравиот разум!
Исто и теоријата на релативноста и квантната механика. Така е во природата.
Твојата приказна не се вклопува во природата каква што ја знаеме.
Многу малку знаеме, Ден. Многу малку...
Колкумина од вас познаваат петмина генијалци од својата област,
со коишто не се сложувате? Некого кого би го задавиле?
Сите би ги задавил. -Ден, доволно е што мораме да ги слушаме
глупавите вицеви на Хари. -Ти благодарам многу, Едит.
Можеби кога ќе наполнам 110 ќе бидам паметен како тебе.
И да живееш долго колку Џон, пак не би пораснал.
Ајде, луѓе, смирете се.
Колку често среќаваме некого
којшто вели дека е човек од каменото време?
И еднаш е доволно. -Едит...
Во ред. Човек со твојот ум...
Ти би учел многу.
Имам 10 дипломи, вклучувајќи ги и сите ваши.
Освен твојата, Вил.
Поради тоа се чувствувам како смешен Лилипутанец.
Тоа е временски период подолг од 170 години.
Дипломирав биологија на Оксфорд во 1840 година,
така што малку сум зад времето. Исто е и со другите области.
Не можам да бидам во чекор со новите напредувања. Никој не може.
Дури ни во своите специјалности. -Толку од митот за
супер-мудриот, сезнаечки бесмртник. -Те сфаќам, Џон.
Колку и да живее, човекот не може да биде понапред од своето време.
Тој не може да знае повеќе од оние најдобрите во расата.
Ако е така, кога светот открил дека е топчест,
и ти си го дознал тоа. -Потребно беше време.
Новостите бавно се пренесуваа. Средствата за поврзување беа луксуз.
Имаше и социјални препреки,
предрасуди, вресоци од црквата...
10 доктората... Импресивно. Ги предаваше ли?
Некои. И вие би можеле исто.
Животот од 14 илјади години не ме направи генијалец.
Само имав време. -Време...
Не можеме ни да го видиме, ни да го слушнеме,
ни да го мериме, не можеме ни да го испитаме во лабораторија.
Тоа е субјективно чувство за станување
на она што сме, наместо она што сме биле пред една наносекунда.
Станување на тоа што ќе бидеме во наредната наносекунда.
Хопите го гледаат времето како пејзаж којшто постои пред и зад нас,
а ние се движиме низ него дел по дел. -Времето се мери со часовник.
Не, тие се мерат самите себе. Објективна мерка за часовникот е друг часовник.
Многу интересно. Каква врска има тоа со Џон?
Тој... би можел да биде човек
којшто живее надвор од времето што ние го познаваме.
Да...
Луѓето се шетаат вооружени во денешно време.
Ако те застрелам, Џон... Ти си бесмртен?
Дали би го преживеал тоа?
Јас не реков дека сум бесмртен туку стар. Можам да умрам.
А потоа можеш да се чудиш цел живот што си застрелал.
Смеам ли?
Подобро е од пиштол.
Вил, тоа беше премногу.
Книги...
Докторати.
Да, си пораснал и променет си.
Но секогаш постојат вродени особини.
Нема ли да ти биде поудобно да клечиш во дворот?
Понекогаш и тоа го правам, Вил. Ги гледам ѕвездите.
Се прашувам... -И, што направил од нив примитивниот човек?
Голема мистерија.
Тогаш горе имаше богови.
Шаманите, коишто знаеја за нив, ни раскажуваа. -Уште го прават тоа.
Дали некогаш посака да заврши тоа?
Не. -14 илјади години...
Повреди, болести, катастрофи... Се си преживеал.
Ти си многу среќен човек.
Напред!
Џон Олдман? -Да.
„Милосрдие сега“... Дојдовме да го собереме мебелот. -Ваш е.
Еве, земи го столов. Јас ќе пијам во аголот.
Ти го подаруваш? Се ова?
Ќе набавам уште. -Секогаш патуваш без тежок багаж?
Тоа е единствениот начин да се движам.
Најмногу зборуваше
во врска со твоето извонредно живеење.
Што мислиш за умирањето, Џон? Страв ли ти е од смртта?
Кому не му е? -Како примитивните луѓе ја сфаќале смртта?
Ние имавме практичен концепт.
Знаеш... Ќе застанеме, ќе паднеме, не стануваме...
Ќе почне да смрди, да се распаѓа...
Повредите ги сфаќавме
ако нечија внатрешност беше расфрлана по земјата. Инфекциите...
Тие беа таинствени.
Стареењето беше најголемата мистерија.
Ти си сфатил дека си поинаков.
Ми требаше многу време да сфатам дека сум поинаков.
Да најдам начин да го синтетизирам
моето искуство во поглед на самиот себе.
На почетокот мислев дека нешто не е во ред со останатите.
Тие старееја и умираа, исто и животните...
А јас не...
Прости ми, мила. Си живеел едноставно.
Поседував замоци, но зошто да оставаш многу кога секогаш си заминуваш?
Имам пари. -А одиш да работиш за 50 центи, Џон?
Како што старееме,
деновите, седмиците, месеците минуваат многу побрзо.
Денот, или годината или векот што значат за тебе?
Круг на раѓањето и смртта?
Турбуленција... Запознавам некого,
им ги научам имињата, поразговараме, ги снема...
Други доаѓаат како бранови. Се креваат, па паѓаат.
Бранови на житно поле што ги прави ветрот.
Дали некогаш ти се смачило од сето тоа?
Ми здосадува одвреме-навреме.
Тие без престан продолжуваат да ги прават истите глупави грешки.
Еј! Тогаш се гледаш себеси како одделен од останатите.
Не мислев така.
Но... поинаков сум.
Зарем не ти е незгодно тоа што ти си жив,
а сите што си ги познавал починале? -Често жалев за нивниот губиток.
Дали почувствува вина за тоа?
Нешто како вина на преживеаните?
Во строго-психолошка смисла? Мислам дека да.
Да...
Но што можам да сторам?
Навистина... -Извинете, госпоѓо.
Господа, ќе го задржам каучот.
Благодарам. Дами, Вил? -Не...
Имаш проблеми со срцето, немој да се муртиш.
Што велиш да ја смениме темата, Вил? Доста беше за умирање.
Ова е другата страна од неговата монета, Хари.
Многу сакам да ги дознаам неговите чувства.
Сакате да го прашам за татко му?
Мислев дека секогаш почнуваш со: „Раскажи ми за мајка ти“.
Да, но праисторијата била строго патријархална.
Сигурно го паметиш татко ти.
Изгледа се сеќавам на некого, можеби постар брат или очув...
Не е важно.
И јас едвај се сеќавам на мојот.
Чувствуваш ли празнина во својот живот заради тоа, Џон?
Нешто што би сакал да го пополниш со нечие лице, глас или слика?
Не олку доцна. -Сигурно има некој, веројатно многумина,
коишто многу си ги почитувал и сакал.
Си ги гледал како стареат и умираат...
Пријател, колега, жената...
Сигурно си имал жени и деца?
Продолжував понатаму. Морав да продолжам понатаму.
Правејќи го најголемиот бигамист во историјата.
Дали некогаш во животот си помислил: „Требаше да умрам јас?“
Можеби. -Да, Арт ми кажа дека некои од твоите пријатели
се плашеле дека им ги крадеш животите.
Си помислил ли дека можеби е така? Можеби е така!
Насекаде има легенди за такви работи.
Некое не толку човечко суштество,
коешто не пие крв, туку ја зема животната сила?
Боже, Вил... -Можеби несвесно
со некаков биолошки или психолошки механизам
за којшто можеме само да претпоставуваме.
Не велам дека намерно би го направил тоа.
Не велам ни дека би знаел како.
Би го сторил тоа?
Дали тоа би било праведно? -Значи сега ми веруваш?
Само го истражувам она што го кажа.
Тоа дали верувам или не нема никаква важност.
Ние ќе умреме, а ти ќе живееш.
Ќе ми дојдеш ли на погребот, Џон? -Вил...
Претера. Џон не барал да стане она што е.
А ние не баравме да слушаме за тоа.
Ако тоа е вистина,
има ли некој меѓу нас којшто не би почувствувал завист,
дури можеби и малку омраза?
Ни раскажа за себе. Можеш ли да претпоставиш како ни е?
Никогаш не сум помислил на тоа. -Бидејќи ти не можеш да умреш,
а ние со сигурност ќе умреме...
Сигурно постои причина за тоа, нели?
Можеби си експерт.
Тоа е се, г. Олдман. Се најдобро.
Благодарам, и вам.
Да не си вампир, Џон?
Можеби и не знаеш за тоа.
Дали стоиш жив и висок во гробиштата на коишто си им помогнал да се наполнат?
Ова е веќе претерано.
Здодевно ти е, најверојатно си и осамен бидејќи твоето срце
не може да ги задржи своите скапоцености.
Тоа ли го правиш?
Си живеел грешно?
Епа, можеби е време за умирачка.
Само малку... Не знам што прави Џон,
но воопшто не ми се допаѓа она што ти го правиш!
Дај ми го пиштолот, инаку ќе ти ја скршам проклетата рака!
Звучиш како нашиот фудбалски тренер, Ден.
Што мислиш, Џон? Куршум во раката?
Можеби би можеле да видиме како ќе зарасти.
Куршум во главата...
Што точно ќе се случи?
Треба да ги исправам писмените.
Колку и да не ми се допаѓа таа работа, подобра е од ова.
Ве оставам со тоа.
Господе Боже...
Што, по ѓаволите, беше ова? -Каде го нашол пиштолот?
Беше во тесно, Џон. Навистина ли си толку паметен?
Тоа не личи на Вил.
Мери почина вчера.
Кој? -Неговата жена.
Имаше рак на панкреасот.
Вил!
Не знаев за Мери.
Жал ми е. Сфаќам дека ова те погоди.
Те молам... Дозволи ми сам да бидам детинест.
Вил, те молам...
Што ли мислеше, Арт? -Нешто мораше да се преземе.
Морам да кажам дека се согласувам. -И тој ни е пријател.
Што и да се случува, тој ни е пријател!
Сигурен си во тоа? -Зошто си толку остра кон него?
Еден од моите омилени луѓе исчезна.
Може ли да се добие Алцхајмерова болест на 35 години?
Можеби се обидувам да го оживеам.
Можеби сум премногу тажна за да плачам...
Она што го кажав за себе го погодило.
Ми возврати. -Стручно...
Тоа со крадењето на животната сила?
Често се прашував за причините.
Па... Имаме уште цело попладне, нели?
„Имитации“?
Не. Џон...
Имам имитација само за тебе. Сенди, дојди.
Ајде, ајде... Добро, ова е за тебе...
Подготвен си?
Мојата прва венчавка? -Така е! Така е!
Многу добро! Се обложувам дека барем еден од нас е твој директен потомок.
А јас дури не испратив ни честитка за Божик.
Честитка за Божик? А што е со честитката за роденден?
А да не почнам за свеќите...
и дувањето и... годините на дување...
Да, добро, се обидов... -Наречете ме недоразвиен,
но би сакал да слушнам уште.
И јас. -Уште...
Се колнеш дека ова не е некоја научно- фантастична приказна или не зафркаваш?
Следно прашање. -Ти сфаќаш ли
дека ова е покана за луѓето во бело со „среќните апчиња“?
Размисли. Механизам што овозможува преживување
илјадници години? -Би побегнал од собата дури и побрзо.
Тогаш би морале да одиме на Марс како колонија.
Ќе мораме, за да се прошириме. -Би сакал.
На планета од друг систем. -Ти завидувам.
Дали сте имале диносаурус за миленик?
Тие биле малку пред моето време. -Барем нешто било...
Несомнено можеш да ни дадеш илјадници детали, Џон,
за да ја поткрепиш својата приказна. Од Мадлен, преку Буда до денес.
10 илјади... Нема да ги најдеш во книгите.
Станува ладничко.
Дојди, придружи ми се.
Тоа отвара интересно прашање, Џон.
Можно ли е да постојат и други коишто го избегнале процесот на стареење како тебе?
Претставувајќи нешто неверојатно што ние не го ни знаеме во биологијата.
Го учиме цело време? -Но од каде би знаел тој?
Тој не носи идентификациски беџ на којшто пишува: „Јаба даба ду“.
Имаше човек во 1600 г.
Каде беше ти во 1292 г. од новата ера?
Каде беше ти пред една година на денешен ден?
Како и да е, во 1600 г. запознав еден човек
и имав чувство дека беше како мене, па му кажав.
Гледаш? Рече дека ова ти е првпат.
Заборавив. -Пукнатина во приказната, Џон?
Допир на сенилноста. Како и да е, тој рече дека е.
Но од друго време и о друго место. Разговаравме два дена.
Беше многу убедлив, но не можевме да бидеме сигурни.
И двајцата го потврдивме она што го кажа другиот,
но од каде да знаеме дали потврдувањето било искрено или повторување?
Јас знаев дека сум сигурен, но мислев дека можеби си поигрува со мене.
Научната страна на се за што зборувавме.
Тој рече дека ги има истите резерви.
Е тоа е интересно. Исто како што и ние нема да бидеме сигурни,
дури и да сакаме... мислам, и да сме сигурни...
ти не би можел да бидеш сигурен.
Се разделивме и се договоривме да останеме во контакт, а не е така...
и 200 години подоцна мислам дека го видов
на железничка станица во Брисел. Го изгубив во толпата.
Каква штета... Мислам, ако е вистина...
Добро, еве нешто за тебе... Што правиш во слободно време?
Отприлика на секои 50 години кога сакам да побегнам од гужвата,
одам кај едно примитивно племе во Нова Гвинеја коешто ме смета за бесмртен Бог.
Имаат огромна статуа од мене. Тоа е голема забава.
Имам многу слики оттаму, но веќе ги спакував. Жал ми е...
Нема повеќе да правам очигледно грди шеги за валканиот пештерски човек.
Всушност бањањето беше начин на живот се до Средниот век кога Црквата ни рече
дека е грев да се измие Божјата валканост.
Затоа луѓето долната облека ја облекуваа во октомври,
а ја соблекуваа во април. -Рече дека едноставно си настанал.
Не верувам во тоа. Ако твојата приказна е точна,
зошто Бог ти дозволил да настанеш?
Тоа е интересна констатација.
Дали си религиозен, Џон?
Не следам некоја позната религија. Не... -Воопшто?
Пред многу време бев религиозен, како и повеќето луѓе.
Некои едноставно не го надминуваат тоа. -Веруваш ли во Бог?
Како што рекол Ла Плас: „Немам потреба од такви хипотези“.
Но може да биде наоколу.
Тој е насекаде, само што не го гледаме.
Ако ова беше најдоброто што би можел да го сторам,
и јас би се криел. -А создавањето на светот?
Овде е. Не сум сигурен дека бил создаден. -Тогаш што?
Можеби се е само акумулирано, полиња што влијаат на други полиња...
А изворот на енергиите на полињата? Тоа нели вклучува и главен придвижувач?
Јас би се запрашал за изворот на придвижувачот,
бескрајно вртење во круг, но тоа ништо не ми значи.
Се вративме на мистеријата. -Тоа е многу старо прашање,
но нема одговор, освен во религијата. Ако имаш верба, го имаш одговорот.
Дали си запознал некоја личност од нашето религиско минато?
Личност од Библијата? -Може да се каже.
Кого? -Да го прескокнеме ова.
Нема прескокнување. Ајде! -Следно прашање.
Не, ајде!
Ајде, гукни! -Боже, си бил еден од нив!
Ова тргна во правец што не го очекував.
Се надевав дека нема... Ние... да запреме.
Ајде! Си бил некој во религиската историја?
Да. -Од Библијата? -Да. -Некој што го знаеме?
Како може да не знаеме некого од Библијата? -Мислев, некој важен.
Можеби мислите дека го знаете, но тој во главно е мит.
Целата Библија е претежно митска и алегориска,
со можеби некои настани со историска основа.
Ти си бил дел од таа историја?
Да. -Мојсеј...
Мојсеј е заснован на Мисис, сириски мит.
Постојат постари верзии. Се пловело по водата,
стапот што се претворил во змија,
водата што била разделена за следбениците
да можат да бидат слободни, дури и да ги примат заповедите
на камените или дрвените плочи.
Еден од апостолите? -Тие не биле баш апостоли.
Всушност тие не подучувале.
Риболовецот Петар научил нешто повеќе за риболовот.
Од каде знаеш?
Митското преувеличување е многу големо... и лошо.
Вистината е многу поедноставна.
Новиот Завет во 100 збора или помалку. Подготвени?
Мислам дека не сакам да го слушам ова. Хари, ќе ме одведеш дома?
Не, не сега. Сакам да го слушнам ова.
Седи долу, Едит. Се однесуваш како да му веруваш! -Тоа е сквернавење.
Како би можело да биде сквернавење кога ништо не кажа?
Новиот Нов Завет е сквернавење.
Има многу нови Нови Завети...
од хебрејски до грчки, од латински до Тиндејл,
се до кралот Џејмс. Сите ревизионистички,
и сите сметани за откривање на вистината.
Мислев на новиот Нов Завет во 100 збора.
Јас можам да ти дадам 10 заповеди во 10 збора: Немој, немој, немој...
Немој... Заповедите се само современо ажурирање на повеќе стари закони.
Законикот на Хамураби. -Така е. Не биле први, нели?
Едит, јас пораснав според Тор,
жена ми според Куранот. Постариот син е атеист,
а најмладиот саентолог. Ќерка ми го изучува Хиндуизмот.
Претпоставувам дека во мојата дневна соба има можност за Света војна,
но ние практикуваме: „Живеј и остави да живее“.
Зошто не седнеш?
Која верзија на Библијата ти е омилена?
Крал Џејмс, нормално. Најмодерна е, дело на познати научници.
Модерното е добро.
Во ред, Џон, почни со кратката верзија.
Човекот го среќава Буда, му се допаѓа тоа што го слушнал, размислувал за тоа
да речеме 500 години додека се враќал на Медитеранот.
Станал Етрурец, се вовлекол во Римското Царство...
Не му се допаднало што станале - огромна машина за убивање.
Отишол на Блискиот Исток мислејќи:
„Зошто не би го спровел учењето на Буда во модерна форма?“
Се обиде...
Еден отпадник против Рим? Рим победи.
Останатото е историја, на некој начин... Многу измешани бајки...
Знаев! Тој тврди дека е Христос.
О, не. Тоа е медалјонот
што му го закачиле на Исус за да се исполни пророштвото. -Распетието...
Ја блокира болката како што е научен да го прави тоа
во Тибет и Индија. Исто така научил да ги забави телесните процеси
до точка на која биле тешки за откривање.
Мислеле дека е мртов. Неговите следбеници го симнале
од крстот, го ставиле во пештерата,
неговото тело се нормализирало како што било тренирано,
сакал да си замине незабележан, но некои од приврзаниците биле на стража.
Се обидел да објасни.
Тие биле восхитени.
И така јас воскреснав,
и отидов во Средна Европа за да побегнам што подалеку.
Не мислиш ниту збор од ова, Џон.
Боже, зошто го правиш ова? -Дај да ти ги видам зглобовите.
Не ми остануваат лузни. Освен тоа тие ме врзаа,
но клиновите и крвта прават подобра религиска уметност.
Сите тие шпекулации за Исус...
Бил црнец, Азијат, бил синоок ариевец со златна брада,
и коса како штотуку да излегол од фризерски салон,
бил добродушен вонземјанин, а воопшто ни не постоел!
А сега е пештерски човек!
Христовата личност потекнува уште од времето на Кришна...
Херкул, нормално. -Херкул?
Го родила девица, Алкмена, а татко му бил Бог, Зевс.
Син-единец...
Спасител... На грчки: „сотер“.
Добар овчар, принц на мирот, ширел добрина и Божја мудрост.
Починал и му се придружил на татко му на Олимп,
илјада години пред Градината Гетсемени.
Како можеш да ја споредуваш паганската митологија со „Вистинскиот збор“?
Проклето близу, би рекол...
Претходните христијански водачи ги отфрлија хебрејските ракописи
и позајмија многу пагански извори. -Сфаќате ли колку
бесчувствително постапувате со моите чувства?
Отприлика толку бесчувствително и ние постапивме со оние на Џон.
Тој не си верува на зборовите!
Веруваш буквално во се од Библијата, Едит? -Да!
Пред да кажете што било, знам дека претрпела многу измени,
меѓутоа Бог прозборел преку човек за да го направи светов подобар.
Не можел од прва да го направи како што треба?
Ние не сме совршени! Морал да се потруди за да го сфатиме.
Не можел нас да не направи како што треба од прва, Едит?
Ако се смета само, филозофското учење на Исус е будизам со хебрејски нагласок...
Добрина, толеранција, братство, љубов...
Немилосрдниот реализам признава дека животот е она што е на земјата, сега и овде.
Божјото царство, значењето на добрината е овде, каде што и треба да биде.
„Јас сум она што ќе станам“. Буда го воведе тоа.
И јас подучував така!
Змијата што зборува ја натерала жената да го изеде јаболкото,
и не зафркнала. Рајот и пеколот настанале
за свештениците да можат да владеат со заведувања и терор
и да ги спасат нашите души кои воопшто не сме ги ни изгубиле.
„Им направив добро додавање, а тие истрчаа од игралиштето“.
Ова е богохулење.
Ова е ужасно! Кој друг си бил?
Соломон, Елвис, секачот Џек?
Се вели дека Буда и Исус
ќе се смеат или ќе плачат кога ќе дознаат што се правело во нивно име.
А ако постои Создавателот, најверојатно би се чувствувал исто.
Гледам церемонија, ритуал, поворки,
клечење, липање, пеење, почитувањето погача и вино,
и си мислам: „Ова не го планирав“.
Тоа е ватиканска измислица! Нема никаква врска со Бог!
Како што кажа, Џон, насекаде има религии...
Од величање на животот, па се до протерувањето на радоста како грев.
Рим го прави тоа како голема опера.
На едноставниот пат кон добрината му е потребна натприродна патничка мапа.
Натприродна... -Глупав збор, мислам...
Се што се случува се случува внатре во природата,
без разлика на тоа дали ние веруваме во тоа или не.
Како на пример пештерски човек стар 14 илјади години.
Се возев накратко,
а потоа седев малку. Многу ми е срам.
Се смрзнав. -Па влези!
Нормално, се уште не ти верувам. Ти треба помош.
На сите им треба помош. -Да, ама на некои повеќе.
Од Буда до крстот,
секогаш ги замислував и двајцата како исклучиво митски.
Би сакал да слушнам уште.
Може ли накратко да полегнам на каучот? Веќе не сум млад како порано.
Значи... ти си бил Исус!
Можеби некој морал да биде, во добро и зло.
Се уште не е докажано.
Кога почна да веруваш дека си бил Исус?
Ти кога почна да веруваш дека си психијатар?
Уште кога дипломирав медицина на Харвард
и завршив специјализација, го добив тоа чувство.
Понекогаш го сонувам тоа.
Работеше ли на тоа уверување?
Имав приватна пракса некое време, а потоа предавав сам.
Ништо невообичаено...
Се до дента кога запознав еден пештерски човек
којшто мисли дека бил Исус. -Го сметаш тоа за необично?
И тоа многу! Би го ставил мојот углед на коцка дека тој е душевно здрав како мене.
Зошто тој истрајува на оваа приказна?
Сигурно има причина.
Освен ако не сум го замислил сето тоа... Можно ли е?
Мислам дека си душевно здрав како него. -Боже, јас... Не!
Дали некогаш си мислел дека е попаметно да се обожаваш себеси
отколку да се сметаш за кривоверец? Тоа би било нешто.
Поинакви времиња, христијанството се сметаше за кривоверство.
Морав да присвојам други вери.
Што треба Исус да им каже на присутните на коишто им е тешко да веруваат во него?
„Верувајте во она што се обидел да го учи, без бесмислици“.
Учењето не му дава побожност на народот, тоа е грешка која тие му ја даваат на учењето.
Се стемнува.
Треба да однесам уште многу работи, и ме чека долг пат. -Јас ќе ти помогнам.
Џон, имаш ли план каде ќе одиш?
Не е важно. Нема да прашам. -Ти благодарам.
Секој којшто е ментално болен може да замисли
фантастично потекло, дури и цел живот, и искрено да верува во тоа.
Човек којшто мисли дека е Наполеон навистина верува во тоа.
Неговиот вистински идентитет е ставен настрана
од неговата илузија и потребата од тоа.
Ако тоа се случува и со Џон, постои сериозно пореметување.
Брилијантно организиран...
За се има одговор.
Можно е отфрлањето од татко му
и целото негово минато да биде заменето со неговата фантазија.
Вели дека не се сеќава на татко му. -А зошто?
Рековте дека е здрав. -Навистина?
Мислите ли дека нашиот пештерски човек можеби е наркоман? -Дрога?
Не, не... Имав многу советувања со одделението за наркотици,
сум видел луѓе што се препнуваат...
Што и да му е на Џон, не е тоа. Барав симптоми, но нема.
Пештерскиот човек знае ли да зборува?
Ние мислиме дека јазикот настанал пред 60 илјади години.
Структурата на културите од каменото време
ја докажува способноста за вербална комуникација.
Замолчи...
Можеби би било полесно ако бев... -Луд?
Не...
Извонредно е, нели?
Храбар обид да го прошируваш будизмот на запад.
Не е ни чудо што не успеал. Не сме ние подготвени за тоа.
Зборуваш како да му веруваш.
Па можно е, нели? Мислам, се е можно.
Видете, имаме два едноставни избора...
Може да продолжиме да изобликуваме се размислувајќи, или логички да отфрлиме се.
Можеме едноставно да се опуштиме и да уживаме во тоа.
Јас можам да слушам критички, но не морам да се одлучам за ништо.
Вие мислите дека морате? -За жал не постои стручњак за праисторијата,
така што не можевме да го оспориме. -Постојат стручњаци за Библијата.
Само сонувај... -Да, тоа се изгубените години на Исус.
Тој не постоеше се додека Џон не почна.
Јас не верувам ни во ангели, ни во Христовото раѓање ни во ѕвездата на исток,
но постојат приказни за детството на Исус.
Историјата мрази празнини.
Импровизациите, некои од нив многу веродостојни, ги пополниле тие празнини.
Тогаш било лесно да се фалсификува минатото.
Неколку збора, лековерност... За останатото ќе се погрижи времето.
Сега ти зборуваш како да си му поверувал.
Погледнете го народниот мит којшто го опфаќа
атентатот на Кенеди за многу кратко време.
Имате завера, мафија, ЦИА... Тоа е мистерија што постојано ќе биде присутна.
Отсекогаш било мало растојанието од паднатиот водач до Бог.
Мислам дека никој нема да го воздига Кенеди.
Поразвиени сме од тоа. -Навистина?
Да.
Конечно го исполнуваш пророштвото за милениумското Христово Царство на Земјата.
Како? -Повторно си овде.
Ти се допаѓа огнот, Џон?
Секаде каде што живеев имав камин.
Навика од детството, претпоставувам.
Ми помага да се чувствувам безбедно.
Има грабливци.
Едно нешто не спакував. Помислив дека ќе ми затреба.
„Зарем жртвување за луѓето не би било подобро?“
Молам?
Имаш четворица сосема збунети научници, пријателе.
Не знаеме што да одлучиме во врска со тебе.
Знаеш ли дека Волтер прв рекол дека универ- зумот е создаден по огромна експлозија?
Мислам дека Пол би се согласил со тоа.
И дека Гете прв рекол дека спиралните маглини се вртлози од многу ѕвезди.
Ние ги нарекуваме галаксии.
Интересно е што често новите научни концепти
го наоѓаат својот првобитен облик во уметничките изрази.
Дали од друга страна Бетовен бил физичар?
Поголемиот дел од својот живот тој го поминал лежејќи на подот
пред ногарките на својот клавир опколен со лушпи од портокали и остатоци од јаболка.
Сега ние сме на подот слушајќи го Бетовен.
Целосен круг. -Дали си имал...
какви било религиозни верувања и дали си размислувал за тоа?
До нив не се доаѓа со размислување. -Веруваш во нешто?
Во многу нешта. -Веруваш ли во иднината на расата?
Сум видел како видовите настануваат, па исчезнуваат
во зависност од нивната урамнотеженост со околината.
Ние направивме каша-попара од тоа. -Се уште има време...
Ако го искористиме правилно... -Христијанството е распространето
низ светот цели 2 000 години. -Колку долго Египќаните го обожавале Изис,
или пак Сумерците божицата Иштар? Во Индија светите крави се шетаат слободно
како реинкарнирани души. За илјада години ќе бидат печени на ражен,
а нивните души ќе преминат во вервериците. -Ти не си бил Исус!
Едит...
Ако заврне... -Нема. -Од каде знаеш? -Не ми мириса на дожд.
Дали сте биле... претпоставувам... исцелител?
Бев шаман неколкупати.
Открив некои трикови за подобра исхрана.
Мислиш дека за тоа служи религијата? За продавање надеж и опстанок?
Стариот Завет продава страв и вина. Новиот Завет е добар законик на етички принципи,
ставен во мојата уста од страна на поети и филозофи коишто се попаметни од мене.
Пораката не заживеа.
Бајките изградија цркви.
А што е со името Исус? Ти ли го измисли?
Се нарекував себеси Џон. Речиси секогаш.
Со ширењето на приказните за воскресението,
името почнаа да го мешаат со хебрејското Јохан,
што значи: „Бог е милостив“. Моето останување на Земјата се смета
за божествен доказ на бесмртноста.
Тоа води до: „Бог е спасението“ или на хебрејски Јешуа,
што во превод е моето вистинско име.
Менувајќи го на старогрчки е Јесус, потоа на старолатински е Хесус
и најпосле на средновековен латински е Исус.
Беше чудно да се гледа како се случува сето тоа.
Значи ти не си тврдел дека си Божјиот Син?
Почна како училишна зграда, а заврши како храм.
Реков дека сум имал учител поголем од мене.
Не сум рекол дека ми бил татко. Сакав да го подучувам она што сум го научил.
Никогаш не реков дека сум крал на Евреите.
Никогаш не одев по водата и не сум ги оживувал мртвите.
Не сум зборувал за божественоста, освен во смисла на човечката добрина на Земјата.
Ниту еден мудрец од исток не дојде да ме обожава во јаслите.
Ги лекував луѓето со помош на она што го научив од источната медицина.
Тоа е се.
Тројцата мудреци стануваат мит во врска со раѓањето на Буда.
Џон, би требало да сум дома и да ја бакнувам жена ми.
Сите ние сме заробени овде од твојата приказна,
надевајќи се на... револуција? Не знам...
Има ли уште откровенија за нас?
Исто како порано.
Ти не си бил Исус!
Цитирај ја проповедта од планината. -Која верзија?
Дарбиевата, кралот Џејмс или новата американска?
Сите ги знаеш? -Никој не ја знае вистинската, па дури ни јас.
Тој ден подучував на ридот.
Немаше многу луѓе. -Но ти... -Библискиот Исус рекол:
„Што мислите, кој сум јас?“ Им дал избор.
И јас ви давам вам.
Вистина?
Ако речам „не“, ќе бидете ли сигурни?
Исклучи го тоа! Те молам...
Ова отиде доволно далеку. Дури и премногу.
Луѓево се многу потресени.
Не верувам дека си луд, но она што го велиш не е точно.
Тоа остава само едно објаснување...
Дојде време да признаеш... Ова е измама...
Лага... Нели, Џон?
Ако сега не се откажеш од ова, ако можеш...
ќе бидам уверен дека ти е потребно посебно внимание.
Можам да те сместам на набљудување.
Го знаеш тоа. Те прашувам...
Барам на луѓево да им ја кажеш вистината.
Дај им завршница.
Време е, Џон! Те молам...
Крај на патувањето! Сите долу!
Што? -Ова беше приказна. Се беше приказна.
Боже!
Уште една бајка? -Сево ова?
Забога... -Џон, не натера да се запрашаме дали си нормален или не,
а тоа било обична приказна! Како ти текна таква гнасна и глупава идеја?
Барем ви олесна што не сум луд. -Повеќе би сакал да беше!
Сите вие ми ја дадовте идејата.
Повтори? -Едит го виде мојот лажен Ван Гог.
Можеше да ми кажеш! -Ти прокоментира дека не стареам.
Ти ми ја даде книгата за раниот човек. Ден, ти го забележа буринот,
а потоа рече: „Кога камењата би можеле да прозборат“. -Знаев!
Добив идеја, ја кажав пред вас
за да ги видам вашите реакции и отидов предалеку. -Предалеку?
Провери ми ја реакцијата! -Ме праша дали сум личност од религиската историја,
дали имало други како мене, дали сум ги создавал идните идентитети...
Ги бркавме нашите опашки околу првомајските стапови,
уживајќи во мистеријата со аналитичко развлекување.
Вие ја игравте мојата игра, а јас - вашата!
Да знаеш, не зафркна. Добар беше, човеку.
Ги знаеш оние кинеските кутии што се една во друга, па уште една...
Се чувствувам како да сум во последната кутија.
Кучкин сине!
Како можеше да ни го сториш ова? -Бев загрижена за тебе!
Знам. Многупати бев во искушение да престанам,
но не можев да одолеам да видам дали
ќе можете да го оспорите моето тврдење. Имав совршена публика:
антрополог, археолог, теолог и психолог.
Во ред, доста ми е од ова!
Си одам? Ти доаѓаш? Да одиме.
Епа, Џон, ќе ја напишеш ли приказната?
Ако ја напишам ќе ви испратам копии. -Не мачи се со мојата, добро?
Ти си апсолутно стручен. Јас не те познавам!
Убаво што се видовме повторно, д-ре Олдман.
Вашето презиме е игра на зборови, нели? Стар човек...
Дали тоа ви помогна за приказната?
Линда!
Пријатно.
Арт е во право до некаде. -До каде?
Барем нема да морам да отфрлам половина од она
што го знам од биологијата. -Која половина?
Тоа е добра идеја.
Многу богата и полна со можности.
Можеби треба да напишете труд за тоа, д-ре. -Можеби и ќе напишам.
Ќе те интервјуирам во гумената соба за повеќе детали.
Можеби сепак ти треба помош, пријателе.
Сигурно! -Мислам дека звучеше прилично добро.
Ти поверуваа затоа што мораа.
Знам нешто за тебе, а тоа е дека ти никогаш не би ги искористил луѓето
и не би ја злоупотребил нивната добра волја и интелигенција
како што тие мислат дека си сторил. -Психоанализа?
Не, туку женска интуиција.
Значи ти си многу брз лажливец, господине Аг,
но јас сакам да знам кое ти е вистинското име.
Верувала или не, секогаш звучеше како Џон.
Зошто се повлече пред Грубер? -Доволно е тоа што се случи.
Морав да престанам. Не требаше да очекувам да успее.
14 илјади години стар... Се обложувам дека си имал многу жени.
Ги броиме? -Можеби...
Ќе ја одведам Едит дома. Сенди?
Јас ќе останам.
Жалиш ли за нешто од сето она што го кажа?
Жалам за се што реков.
Како добар христијанин јас... О, Џон...
Направи нешто ужасно, но сите сме благодарни што си добро.
Дури и Арт, тој само го мрази она што не го разбира.
Ти си садист, Џон. Но признавам дека се разбив
бркајќи ја својата опашка околу твојот првомајски стап...
дури и ако тоа е единственото нешто што сум го фатил. Со среќа.
Се најдобро. -Благодарам. -Подготвена си?
Се гледаме. -Во ред, добра ноќ.
Не знам, човеку...
Нешто во врска со ова...
Нешто во врска со тебе, Џон...
Колку повеќе размислувам за тоа, толку повеќе сум во таа кинеска кутија.
Чувствувам... простор...
Некаква ширина што ние ја нарекуваме реалност,
во којашто како што сите постојано зборуваат,
се е можно... -Да. -Не, не...
Доста зборувавме. Ќе си одам дома
и ќе гледам „Ѕвездени патеки“ со голема разумност.
Со среќа, човеку, каде и да те одведе ова.
Побарај ме некогаш, да знам како си.
Договорено.
Па, Џон Олдман... Уште колку имиња со игра на зборови си користел? -Многу.
Џон Палеј за Џон Палеолитски, Џон Дивјак...
Навистина полудев пред 60 години
кога предавав на Харвард, тогаш бев Џон Томас Парти.
Џон Т. Парти... Бостонската чајанка... -Сфаќам. -Знам...
Чекај, чекај... Бостон?
Пред 60 години? Џон Парти?
Не си предавал хемија! Не ти верувам!
Мајка ти се викаше Нола. -Не... -Да. -Не...
Да, Нола... Мојата мајка...
Го одбивам ова!
Името на моето куче?
Го чувале пред да се родам. -Вуфи.
Грубер, се премажи ли таа? -Рече дека си не напуштил!
Жалам, морав да продолжам понатаму. Го знаеш тоа. Доволно останав.
Доволно... -Ладно ми е! -За зиморливиот Вили секогаш е ладно.
Никогаш не поднесувал студ.
Чекај... Имаше брада!
Да, којашто ти сакаше да ја влечеш и да проверуваш дали е вистинска.
Вил! Боже!
Полиција, веднаш!
Ајде, Вил... Ајде, пријателе...
Ќе останеме во контакт ако случајно имаме некакви прашања, д-ре Олдман.
Ќе се вратам за погребот. -Госпоѓице...
Никогаш не си видел возрасно дете како умира?
Не...
К Р А Ј